Isa lang akong karakter sa binuo mong pagkatao sa isang hindi makatotohanang mundo. Mundo kung saan mahirap malaman ang totoo sa kathang isip lang o imbento. Ang mundong limitado lamang sa bawat salita at pangungusap na bumubuo dito. Isang karakter na mabubuhay lamang sa paulit ulit na pag alala dito. Hindi tatagal mawawala, lilipas at tatangayin nang mapaglarong pagkakataon.


Hindi sa lahat ng oras ay maiintindihan natin ang ibig sabihin ng bawat salita. Ang emosyong nakatago sa bawat letrang bumubuo sa isang pangungusap na nagpapahiwatig ng nararamdaman.  Minsan malulunod ka sa mga kataga at may pagkakataon na maiiga sa mga nababasa. Pero sa huli ang lahat ay mag sisilbing alaala na lamang nang nakalipas.


Makakalimutan ang lahat.

Maiiwan sa nakaraan.

At magiiwan na lamang nang bakas sa kahapong nagdaan.


Sa isang pagkataong nagkukubli sa mga salita. Patuloy na nagwiwika nang mga bagay na mahirap ipaliwanang sa mundong ginagawalan. Ginagawa itong paraan para ilabas ang nagpapabigat sa kalooban o di kaya ay ibahagi ang sarili sa karamihan. Detalyado man o pahapyaw ang mga nilalaman, ito ay parte pa rin nang pagkataong pilit ikinukubli sa mga matang nakatanaw. Pilitin mo mang ihiwalay sa iyo, linlangin ang sariling magkaiba ang nabubuhay sa mundong ito at sa mundong kanatatayuan mo, hindi pa rin maikakaila na ikaw at ang iyong nasusulat ay iisa lang at mula ito sa iyong nagkukubling katauhan.


Maaaring may mali ako sa mga sinabi ko, o mali lahat nang sinabi ko. Pero inaamin ko na isa rin ako sa mga taong nagtatago sa sariling salitang ginagamit. Ikinukubli ang sarili sa hindi makatotohanang mundo. Pero kung isa ito sa mga paraan para makilala ang mga karakter sa loob ko.

Magpapatuloy ako,


hanggang sa mapag isa ko ang mga karakter na bubuo sa pagkatao ko.